Kanchanaburi — przewodnik

Prowincja Kanchanaburi leży na zachód od Bangkoku, przy granicy z Mjanmą, i jest przede wszystkim wiejska: pola trzciny cukrowej, zalesione wzgórza i małe wioski rozsiane wzdłuż rzek Kwai Noi i Kwai Yai. Stolica prowincji przyciąga jednodniowych lub weekendowych gości z Bangkoku ze względu na historię II wojny światowej oraz pobliskie parki narodowe (wodospady Erawan są jednymi z najbardziej znanych), ale nigdy nie rozwinęła skali życia nocnego czy infrastruktury dla ekspatów, jaką ma Pattaya czy Phuket. Poza centrum miasta większość prowincji to wioski i tereny uprawne — dokładnie tam, gdzie rozgrywają się trzy historie z tej strony osadzone w Kanchanaburi.

Trzy historie z tej strony osadzone w Kanchanaburi rozgrywają się z dala od strefy turystycznej, w pobliskich wioskach lub małych miejscowościach, a we wszystkich trzech bohaterem jest cudzoziemiec w wieku od pięćdziesięciu do sześćdziesięciu lat. Jeden poznał sprzedawczynię biżuterii na nocnym targu i został przyjęty w jej rodzinie milczącym uściskiem dłoni jej ojca, który do dziś opisuje jako moment, w którym wszystko się zmieniło. Drugi poleciał do wioski niedaleko Kanchanaburi wyłącznie po to, by osobiście sprawdzić prośbę o pieniądze brzmiącą dokładnie jak oszustwo, o którym czytał od dekad, a zamiast tego znalazł prawdziwy związek. Trzeci wziął ślub w małej świątyni w rodzinnej wiosce żony, ze śpiewającymi mnichami i niemal pięćdziesięcioma białymi nićmi przywiązanymi do nadgarstków podczas tradycyjnej tajskiej ceremonii, i opisuje, że zyskał całą dalszą rodzinę, nie tylko żonę. Czytane razem, wszystkie trzy wskazują na to samo: związki zaczynające się w wiejskiej Kanchanaburi mają tendencję do szybkiego rozszerzania się na całą rodzinę, nie tylko na partnerkę, a ta integracja zwykle traktowana jest jako sygnał, że związek jest brany poważnie przez obie strony.

Poza niewielką stolicą prowincji Kanchanaburi praktycznie nie ma infrastruktury pomyślanej dla zagranicznych odwiedzających poza miejscami związanymi z historią II wojny światowej: bez klimatu barowego, bez gęstości aplikacji randkowych typowej dla Pattayi czy Bangkoku. Związki z historii z tej strony wszystkie zaczęły się przez codzienny, osobisty kontakt — stragan na targu, podróż odbytą specjalnie po to, by poznać kogoś twarzą w twarz — a nie przez internet. Kto myśli poważnie o kimś z wioski w tej prowincji, powinien spodziewać się tego, co wprost opisują dwie z trzech historii: wizyty w rodzinnej wiosce, tradycyjnego ślubu z mnichami i nićmi błogosławieństwa, jeśli sprawy zajdą tak daleko, oraz rodziny traktującej związek jako coś, czego częścią jest już cały dom, a nie prywatną umowę między dwiema osobami.