Emerytura w Tajlandii: prawdziwe historie
W skrócie
Emerytura pojawia się w tych historiach jako punkt wyjścia, nie tło: mężczyźni, którzy zostawiają za sobą całą karierę, czasem małżeństwo, i decydują, że kolejny rozdział napiszą w Tajlandii. Większość przyjeżdża między pięćdziesiątym a siedemdziesiątym rokiem życia, już powyżej minimalnego wieku 50 lat wymaganego przez wizę, z emeryturą lub oszczędnościami pomyślanymi na resztę życia, nie pensją, która wciąż napływa co miesiąc.
Wiza emerytalna, emerytura, która starcza dużo dalej niż w domu, i kraj, który nagle musi stać się stałym adresem, a nie celem wakacji. Emerytura przeżywana jest w tych historiach inaczej niż zwykła przeprowadzka: niemal zawsze przychodzi po tym, jak coś już się skończyło — kariera, małżeństwo, czasem związek — a nie równolegle do wciąż trwającej pracy. Ten przewodnik zbiera historie, w których to sama emerytura, a nie wcześniejszy związek czy praca, jest powodem, dla którego cudzoziemiec jest w Tajlandii.
Co to naprawdę znaczy?
Najczęściej powtarzający się wzorzec łączy wcześniejszą samotność — wdowieństwo, rozwód, usamodzielnione dzieci — z poszukiwaniem miejsca, gdzie emerytura pozwoli na życie, które w domu nie było już możliwe. Wielu przyjeżdża bez konkretnego planu, przyciąganych klimatem albo poleceniem znajomego, który już tam mieszka, i kończy zostając przez osobę poznaną po drodze, nie przez sam kraj. Historia Antonia, w naszym przewodniku o Koh Samui, jest tego najwyraźniejszym przykładem: przyjechał do resortu tylko po to, by odzyskać chęć wstawania rano, zupełnie nikogo nie szukając.
Typowe scenariusze
Zakończenia dzielą się wyraźnie: niektórzy zbudowali stabilne życie, z partnerką, domem i rutyną, w zaledwie kilka lat — często ci, którzy trzymali finanse osobno i pozwolili, by zaufanie budowało się powoli. Inni, zwłaszcza gdy wydali oszczędności bez poduszki bezpieczeństwa albo oddali kontrolę nad wspólnym kontem komuś, kogo znali od kilku miesięcy, stracili niemal wszystko, łącznie z możliwością powrotu do domu z godnością. Historie, które kończą się najgorzej, często pokrywają się z tym, co dokumentujemy w Umowach sponsoringu: emeryci są, statystycznie, grupą najbardziej narażoną na utrzymywanie więcej niż jednego domu, nie do końca zdając sobie z tego sprawę.
Praktyczne porady
Różnica między tymi dwiema grupami rzadko leży w szczęściu: leży w tym, czy przyjechali z realistycznym planem finansowym i marginesem błędu, czy postawili wszystkie oszczędności na jedną kartę, ufając, że wszystko się ułoży. Zajrzyj też do naszego przewodnika Wiza i imigracja po formalności wizy emerytalnej oraz do Przeprowadzka do Tajlandii, jeśli przeprowadzka następuje przed emeryturą, a nie po zakończeniu kariery.
Najczęstsze pytania
Podobne historie: Emerytura w Tajlandii: prawdziwe historie
Wykupiłem ubezpieczenie zdrowotne tylko dlatego, że wymagała tego wiza emerytalna. Osiem miesięcy później ta obowiązkowa formalność była jedyną rzeczą, która uchroniła mnie przed ruiną finansową po zawale.
Graham, 68-letni brytyjski emeryt, niechętnie wykupuje obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne do swojej wizy emerytalnej w Hua Hin. Miesiące później zawał serca uczy go, dlaczego ta polisa, którą traktował jak formalność, okazała się najważniejszą decyzją, jaką podjął, przeprowadzając się tutaj.
Przyjechałem do Udon Thani na dwutygodniową operację biodra. Pielęgniarka, która opiekowała się mną przez te dwa tygodnie, jest teraz moją żoną.
Peter, 62-letni Australijczyk, jedzie do Udon Thani, żeby zoperować biodro w prywatnym szpitalu, unikając długiej publicznej listy oczekujących w domu. Ploy, pielęgniarka oddziałowa, podczas rekonwalescencji staje się dla niego kimś dużo więcej niż tylko opiekunką.
Przez cztery miesiące jadłem sam w jej budce z makaronem co wieczór. Kiedy w końcu zaczęliśmy rozmawiać, jej dzieci już zdążyły uznać, że jestem problemem.
James, 60-letni owdowiały Szkot, przechodzi na emeryturę w Hua Hin ze względu na golf i zaczyna jadać kolacje co wieczór w tej samej budce z makaronem przy nabrzeżu. Cztery miesiące zajmuje mu zamienienie więcej niż dwóch zdań z Nok, właścicielką, i dużo dłużej zdobycie zaufania jej dzieci, które słyszały już zbyt wiele historii o emerytowanych farangach takich jak on.
Pewnego dnia poszedłem za nią zamiast wierzyć w te wizyty rodzinne. Nie poszła na dworzec autobusowy, weszła do hotelu z innym mężczyzną.
55-letni Polak, na emeryturze w Pattai od 2017 roku, zakochuje się w Apple, 32-letniej dziewczynie z baru, utrzymującej troje dzieci. Przez miesiące wierzy, że jest jedynym mężczyzną, który pomaga jej finansowo. Pewnego dnia postanawia pójść za nią zamiast wierzyć w zwykłą wymówkę i odkrywa, że był jednym z kilku sponsorów utrzymujących ją jednocześnie.
Sprawdziłem jej paszport, świadectwa i lata zdjęć. Wszystko się zgadzało. 30 000 dolarów kosztowało mnie nauczenie się, że to nie wystarczy.
W wieku 57 lat, w małżeństwie trwającym w cichym rozejmie po trzecim romansie mojej żony, poznałem Pre w barze w Nana Plaza w Bangkoku. Miała 37 lat, wyglądała na 25, i historię, którą dało się w pełni zweryfikować: paszport, akty rozwodowe, lata zdjęć w mediach społecznościowych. W sześć miesięcy wysłałem jej 30 000 dolarów na rodzinę, studia i wizę do Danii, która nigdy nie powstała.
Otworzyłem wspólne konto z milionem batów z sin sod. Zaczęła wypłacać pieniądze, nic mi nie mówiąc.
Amerykański emeryt w wieku 62 lat opowiada, jak poznał Dadę na masażu w Pattaya, poślubił ją w buddyjskiej ceremonii w Isanie, i jak wszystko się rozpadło, gdy zaczęła potajemnie wypłacać pieniądze ze wspólnego konta, które otworzył na sin sod.