Tajska dziewczyna
Termin „tajska dziewczyna” obejmuje rzeczywistość dużo szerszą, niż sugeruje stereotyp: w historiach z tej strony pojawiają się księgowe, nauczycielki, pielęgniarki, pracownice barów i właścicielki firm, każda z własnym stosunkiem do pieniędzy, rodziny i zaangażowania. To, co powtarza się w historiach, które się udały, to nie zawód partnerki, lecz wzajemna przejrzystość od samego początku. To, co powtarza się w tych, które źle się skończyły, to zwykle coś dokładnie odwrotnego: wczesne prośby o pieniądze i niewielka gotowość, by naprawdę dać się poznać.
Tajska dziewczyna: podobne historie
Przyjechałem do Chiang Rai kupić kawę na tydzień. Osiem lat później wciąż negocjuję ceny z tą samą spółdzielnią, choć teraz jestem też częścią rodziny.
Sam, 39-letni kanadyjski skupujący kawę, jedzie do Chiang Rai negocjować ze spółdzielnią z gór Doi Chang. Kaew, odpowiedzialna za kontrolę jakości, poprawia partię, którą on uważał za dobrą. Osiem lat później nadal razem degustują kawę, teraz jako małżeństwo.
Zepsuł mi się motocykl na obrzeżach Korat, w drodze donikąd konkretnego. Dziesięć lat później wciąż tu jestem.
Liam, 29-letni irlandzki backpacker bez żadnego stałego planu, utyka na obrzeżach Korat, gdy psuje mu się motocykl obok budki z makaronem. Nan, 24-letnia właścicielka, karmi go, nie pytając o nic. Dziesięć lat później wciąż są razem i wciąż prowadzą tę samą budkę.
Rzuciłem pracę księgowego w Cardiff, żeby przez dwa tygodnie wspinać się w Krabi. Pięć lat później wciąż tu jestem, mieszkając z kobietą, która nauczyła mnie asekurować moją pierwszą drogę.
Tom, 34-letni Walijczyk, bierze trzymiesięczny urlop bezpłatny, żeby wspinać się w Railay w Krabi. Zakochuje się w Fon, tajskiej instruktorce prowadzącej szkołę wspinaczkową, i pięć lat później wciąż tam jest, żyjąc ze wspinaczki zamiast z księgowości.
Co tydzień przekazywałem jej łodzi klientów, nie prosząc o nic w zamian. Jej rodzinie zajęło dwa lata, żeby przestać mnie podejrzewać.
Mark, 46-letni Australijczyk wożący turystów na wyspy z Krabi, zaczyna przekazywać klientów firmie łodzi Nam, 36-letniej wdowy, która odziedziczyła rodzinny biznes. Relacja rozwija się powoli, a jego przyszłej rodzinie zajmuje dwa lata, żeby mu zaufać.
Przez cztery miesiące jadłem sam w jej budce z makaronem co wieczór. Kiedy w końcu zaczęliśmy rozmawiać, jej dzieci już zdążyły uznać, że jestem problemem.
James, 60-letni owdowiały Szkot, przechodzi na emeryturę w Hua Hin ze względu na golf i zaczyna jadać kolacje co wieczór w tej samej budce z makaronem przy nabrzeżu. Cztery miesiące zajmuje mu zamienienie więcej niż dwóch zdań z Nok, właścicielką, i dużo dłużej zdobycie zaufania jej dzieci, które słyszały już zbyt wiele historii o emerytowanych farangach takich jak on.